Szkoła Podstawowa w Kawęczynie
Kawęczyn Sędziszowski 73
 
 

Kawęczyn-cała historia

Po drugiej wojnie światowej w Kawęczynie Sędziszowskim istniała szkoła czteroklasowa. Gdy umilkły karabiny i front przeniósł się dalej, w głąb naszego kraju - życie zaczęło wracać do normy. Dwie Panie nauczycielki z okolic Lwowa, wojenna zawierucha rzuciła do Kawęczyna. One też rozpoczęły pracę z chętnymi uczniami w małej szkole, której absolwenci kontynuowali naukę w Sędziszowie Małopolskim. Niedogodność takiego rozwiązania zmobilizowała mieszkańców do podjęcia wysiłku budowy odpowiedniego budynku szkolnego. Prace zakończyły się w 1956 roku. Budynek remontowany, unowocześniany, służy mieszkańcom do dziś, pełniąc rolę nie tylko placówki edukacyjnej, ale i kulturalnego centrum wsi. Obecnie uczęszcza do niej łącznie z klasą „0” - 59 uczniów.


Wieś powstała na przełomie XV i XVI wieku. Wioska zajmuje obszerną, bezleśną równinę rozciągającą się po prawej stronie szlaku Sędziszów-Kolbuszowa. W przeszłości od północy rozciągały się wąskie pasemka pól, biegnące równolegle aż do wioski Krzywa. Od południa, pola poprzecinane były małymi wzniesieniami, które opadały łagodnie ku rzece Bystrzycy. Od zachodu biegła wyboista droga z Sędziszowa Małopolskiego do Kolbuszowej. Latem gdy było upalnie, każdy przejeżdżający wóz wzniecał ogromne tumany kurzu. Jesienią i wiosną koła grzęzły po osie w głębokich koleinach, pełnych lepkiego błota. Od tej drogi, za niewielkim wzniesieniem, w kierunku wschodnim biegła wąska, błotnista kawęczyńska droga. Po obu jej stronach, w niewielkiej odległości, stały maleńkie, przycupnięte chaty. Jedne drewniane inne gliniane. Maleńkie okienka patrzyły jak oczy w stronę drogi. Przez wieki Kawęczyn należał do klucza sędziszowskiego i dzielił jego losy. Pod koniec XVIII w. mieszkało tu 43 poddanych - więcej niż na Wolicach: Ługowej i Piaskowej. Szacowana wartość świadczeń chłopskich, w stosunku do dochodu, wypracowanego w gospodarstwie, wynosiła ok. 27%. Po uwłaszczeniu, w drugiej połowie XIX w. doszło do długoletnich sporów z dworem o las, zakończonych niepomyślnie w 1871 r., mimo interwencji u cesarza w Wiedniu. Tak, jak w przypadku innych miejscowości, dokładnych danych o Kawęczynie dostarcza spis powszechny z 1933 r. We wsi było wówczas 142 budynki, z których tylko jeden był murowany. 102 domy miały tylko jedną izbę, 122 kryły strzechy, w 105 nie było podłóg. Liczba mieszkańców wynosiła 864 osoby.

W 1985 r. ruszyła budowa kaplicy z punktem katechetycznym. Pracami kierował ks. Andrzej Machowicz. Uroczystego poświęcenia świątyni p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego dokonał abp Jerzy Ablewicz 7 maja 1988 r. Po dziesięciu latach w Kawęczynie utworzono rektorat, a obecnie jest to w pełni samodzielna parafia.

                                                                  

Kawęczyn jest wyposażony w sieć telefoniczną, gazową, wodociągową i kanalizacyjna od 2012roku.

We wsi działa Klub Sportowy "Kłos", który dysponuje Domem Sportowca oraz jednostka OSP założona w 1925 r. Jej siedzibą jest, stojąca w centrum wsi, "Rotunda".

                                                                   

Funkcję prezesa pełni Stanisław Darłak, a naczelnika – Krzysztof Baran. Do OSP w Kawęczynie należy 28 członków. Jednostka dysponuje samochodem marki Żuk.

Obecnie wieś ma nową, odpowiadającą współczesnym wymogom sieć energetyczną. Pod względem architektonicznym, blisko 90% to nowe, murowane budynki, z pięknymi, ukwieconymi ogrodami.